Hatha yoga

Açığı, uzun müddət “ideal səhər rutini” anlayışına inanmışam. Erkən oyanmaq, 1 saat meditasiya, sonra idman, sonra kitab… Amma bir müddət sonra anladım ki, bu siyahılar daha çox yorur, nəinki kömək edir. Reallıq budur: səhər rutini mükəmməl yox, işləyən olmalıdır. Mənim üçün dönüş nöqtəsi o oldu ki, səhəri “düzgün etmək” yerinə, onu “özümə uyğun etmək” qərarını verdim. İlk dəyişdiyim şey — oyanan kimi telefona baxmamaq oldu. Bu, çox sadə səslənir, amma ən çətin vərdişlərdən b

Bəzən tək qalmaq qorxusu qəfil gəlir. Heç bir səbəb olmadan içimizdə bir narahatlıq yaranır. Sanki boşluğa düşürük. Amma o boşluğun adını qoya bilmirik. Nədən qorxduğumuzu anlamırıq — sadəcə qaçmaq istəyirik. Sonra bu hiss böyüməyə başlayır. Sükut ağır gəlir. Telefonu əlimizə alırıq, sosial şəbəkələrdə itirik, görüşlər planlaşdırırıq, dərslər, işlər, layihələr… Özümüzü, daxilimizi və ətrafımızı daim dolu saxlamağa çalışırıq. Təki o səssizlik bizə çatmasın. Təki öz səsimizi eş

Keçmişi buraxmaq… Bəlkə də günlərlə bu mövzu haqqında danışa bilərəm. Çünki sözün həqiqi mənasında hər birimizin ilişib qaldığı o keçmişi buraxmaq çox vacibdir. Çox asan səslənsə də, əslində çox çətin, amma mümkün olan bir prosesdir. Keçmiş səni sadəcə geriyə çəkir və özündə həbs edir. Səni daha depressiv, daha yorğun edir. Çünki sən artıq bitmiş bir hekayəni yenidən və yenidən yaşayırsan. Biz çox vaxt keçmişi buraxmırıq, çünki orada cavabsız suallarımız var. “Niyə belə oldu?

Sərhəd qoymağı öyrənmək bəlkə də həyatımızdakı ən çətin dərslərdən biridir. Həyat bizə müxtəlif dərslər verir. Amma biz çox zaman onları görməzdən gəlirik. Sərhəd qoymaq isə içində ən çətinidir. Çünki bəzən öz sərhədlərimizdən ilk keçən elə özümüz oluruq. Biz “yox” deməli olduğumuz yerdə “olar” deyirik. Yorğun olduğumuz halda davam edirik. Daxilimiz narahat olsa da susuruq. Qarşı tərəfi incitməmək üçün özümüzü incidirik. Və sonra anlayırıq ki, sərhəd qoymamaq sevgi deyil — öz

Minnətdarlıq – sahib olduqlarını görmək bacarığıdır. Çatışmayanlara yox, artıq həyatında olanlara fokuslanmaqdır. Bu, sadə görünə bilər, amma insanın daxili halını tamamilə dəyişə bilən güclü bir praktikadır. Biz çox vaxt “nə çatmır?” sualı ilə yaşayırıq. Daha çox uğur, daha çox pul, daha çox diqqət… Amma “nə var?” sualını verdiyimiz an enerji dəyişir. Çünki həyatımızda əslində çox şey var – sadəcə biz öyrəşmişik deyə onları adi qəbul edirik. Minnətdarlıq praktikası insanı in

Səssizliyin gücü – bu, mənim bəlkə də ən sevdiyim mövzudur. Çünki səssizliyin nə demək olduğunu mənə kitablar yox, həyatın özü öyrədib. Fikir versəniz, ətrafımız səs-küylə doludur. Hər kəs danışır. Hər kəs nəyisə sübut etməyə çalışır. Sosial şəbəkələr, xəbərlər, gözləntilər, tələblər… Sanki hamı eyni anda danışır və heç kim həqiqətən dinləmir. Bu xaosun içində insanın öz səsini eşitməsi çətinləşir. Amma səssizlik – qaçış deyil. Səssizlik zəiflik deyil. Səssizlik susmaq məcbur

Panik atak qəfil gəlir. Heç gözləmədiyin anda. Ürək sürətlə döyünür, nəfəs çatmır, baş gicəllənir, bədən titrəyir. Və ən qorxulusu – “nəsə olacaq” hissi. Amma ən vacib cümləni əvvəl deyim: panik atak təhlükəli deyil.  O narahatdır, qorxuludur, amma öldürücü deyil. Bu, bədənin güclü stress reaksiyasıdır. Panik atak zamanı əsas məqsəd – onunla mübarizə aparmaq yox, onu təhlükəsiz şəkildə keçməkdir. 1. Özünə xatırlat: “Bu keçəcək.” Panik atak dalğa kimidir. Qalxır, pik nöqtəyə ç

Qorxu – zəiflik deyil. Qorxu içimizdə bizi qorumaq istəyən bir səsdir. Sadəcə biz çox vaxt o səsi düzgün oxumuruq. Ondan qaçırıq. Üstünü örtürük. Güclü görünməyə çalışırıq. Amma həqiqi güc qaçmaqda deyil, üzləşməkdədir. Məncə insanın həyatında dönüş nöqtələri məhz qorxularının gözünün içinə baxdığı an başlayır. Çünki qorxunun arxasında həmişə böyümə dayanır. Orada yeni bir “mən” var. Biz qorxuruq: – uğursuz olmaqdan, – tərk edilməkdən, – sevilməməkdən, – dəyişməkdən. Amma mar

Özünü sevmək… Son zamanlar bu ifadəni o qədər tez-tez eşidirik ki: özünə dəyər ver , özünü sev , sən çox dəyərlisən .Amma nadir hallarda kimsə bizə bunu necə  edəcəyimizi izah edir. Sanki bir düymə var və onu basan kimi hər şey dəyişməlidir. Amma yox… Özünü sevmək hər yaşda, hər mərhələdə tamam fərqli bir haldır.Bəzən həyatın elə bir anına düşürük ki, “sevgi” sözünün S  hərfini belə anlaya bilmirik. Daxilimiz xaosdur, qarışıqlıqdır, yorğunluqdur. Elə anlar olur ki, güzgüyə ba

Yazmağa başladıqda anladım ki, həyat üç hissəyə bölünür. Və hər kəsin o üç hissəsi bir-birindən tamamilə fərqlidir. Birinci hissə – böyümə hissəsidir. Amma biz çox zaman böyüdüyümüzü anlamırıq. Sadəcə yaş alırıq, təcrübə qazanırıq, yıxılırıq, qalxırıq… və düşünürük ki, bu, sadəcə həyatdır. Halbuki əslində içimizdə səssiz bir formalaşma gedir. O dövrdə biz kim olduğumuzu yox, kim olmalı olduğumuzu düşünürük. Cəmiyyətin səsi öz səsimizi üstələyir. Və biz böyüyürük… amma hələ ta