Səssizliyin gücü.

Səssizliyin gücü – bu, mənim bəlkə də ən sevdiyim mövzudur. Çünki səssizliyin nə demək olduğunu mənə kitablar yox, həyatın özü öyrədib.

Fikir versəniz, ətrafımız səs-küylə doludur. Hər kəs danışır. Hər kəs nəyisə sübut etməyə çalışır. Sosial şəbəkələr, xəbərlər, gözləntilər, tələblər… Sanki hamı eyni anda danışır və heç kim həqiqətən dinləmir. Bu xaosun içində insanın öz səsini eşitməsi çətinləşir.

Amma səssizlik – qaçış deyil. Səssizlik zəiflik deyil. Səssizlik susmaq məcburiyyəti də deyil.

Səssizlik – seçilmiş bir haldır.

Daxili gücün formasıdır.

Mən həyatımın bəzi anlarında danışmaq əvəzinə susmağı seçdim. Cavab vermək əvəzinə içimə döndüm. Mübahisə etmək əvəzinə müşahidə etdim. Və gördüm ki, səssizlik insana qəribə bir aydınlıq gətirir. Emosiyalar sakitləşir. Ego geri çəkilir. Həqiqət isə daha aydın görünür.

Səssizlikdə insan özünü daha dürüst tanıyır. Çünki orada maska yoxdur. Orada tamaşaçı yoxdur. Orada sadəcə sən və ürəyinin səsi var.

Xaosun içində sakit qala bilmək – ən böyük gücdür. Hər deyilən sözə cavab verməmək – zəiflik deyil, yetkinlikdir. Hər mübarizəyə qoşulmamaq – qorxaqlıq deyil, öz enerjini qorumaqdır.

Səssizlik mənə öyrətdi ki, ən dərin cavablar yüksək səslə deyil, sakit bir iç səsilə gəlir. Və insan öz daxilində hüzur tapanda, kənardakı səs-küy artıq onu sarsıda bilmir.

Bəlkə də səssizliyin gücü elə bundadır — sən danışmadıqca yox, özünü daha

aydın eşitdikcə güclənirsən.

Bəs siz sonuncu dəfə nə vaxt səssiz qalaraq özünüzü həqiqətən dinləmisiniz?

Sevgi ilə qalın. Özünüzü dinləyin.

Gunel 🤍